Երևանի իմ սիրելի անկյունը

Ես Երևանը շատ եմ սիրում։ Շատ եմ սիրում մեր փողոցը և այլ փողոցներ ու  համալիրներ։Ես ամենաշատը Երևանում սիրում Կասկադ համալիրը։ Ես այն սիրում եմ նրա համար, որովհետև այնտեղ կան գեղեցիկ արձաններ, ռեստորաններ և Գաֆեսճյան արվեստի կենտրոնը։ Անտեղ աղբամանները շատ են, բայց գետնին թափված աղբ գրեթե չկա։

կասկադ.JPG

Ատամներն ու լեզուն

 

Կար-չկար մի տղա կար, որ մի հիվանդություն ուներ, որ կոչվում էր շատախոսություն։ Նա անդադար բլբլացնում էր։ Ատամները անընդհատ փնթփնթում էին․

-Երբ լեզվի ութ մկաններն էլ կվերջացնեն խոսել։

-Ուրիշի գործերի մեջ մի՛ մտեք։ Ձերը գործը արեք ու սուս մնացեք։

Մի անգամ տղան հիվանդության պատճարով ծուղակը ընկավ։ Ավելի շատ լեզվին զոռ տվեց, ու ատամները ամբողջ ուժով կծեցին լեզվին։ Դրանից հետո տղան խոսելուց առաջ երկար մտածում էր։

My day

I get up at 7:50 o’clock every morning. I wear my clothes.  I do not have  breakfast. I brush my teeth, wash my hands and wash my face. I go to school at 8:25 o’clock. We have 6 lessons every day, but on Monday we have 5 lessons. At 12:35 o’clock we have lunch. When I go home, I watch youtube videos. At six o’clock I do my lessons.  I play computer games and again watch youtube videos. I like cartoons very much At eleven o’clock I go to sleep.

Հայկական ավանդական հարսանիք

Ամեն երկիր ունի իր հարսանեկան մշակույթները, ավանդույթներ ու սովորություններ, որոնց մի մասը ժամանակի ընթացքում կամ չի պահպանվում, կամ փոփոխվում է.

Հարսնացու սովորաբար ընտրում էին իրենց տարածաշրջանից կամ հարևան գյուղից: Համաձայնությունը ստանալուց հետո  ապագա հարսնացուի ու փեսացուի ծնողների պաշտոնական ծանոթութում էին: Այս ամենից հետո “Նշանադրություն”-ն է լինում, որի ընթացքում հարսն ընդունում է որևէ զարդ` ի նշան համաձայնության: Հետո ամուսնացողները  պայմանավորվում են, թե հարսանիքը, երբ պետք է լինի: Հարսնացուի հարսանեկան շորերը ,  քողը, կարմիր ոտնամանները  փեսացուի կողմն էր պատրաստում ու տանում, ուստի հարսանիքի նախորդ օրերից մեկի ընթացքում տղայի տանն էին հավաքվում նրա բարեկամ կանայք:

Հարսի շորը ձևելու արարողություն, երբ կանայք հարսանեկան զգեստը ձևելիս կտորից մի փոքր հատված կտրում էին և փոքր աղջիկներից յուրաքանչյուրին տալիս ինչ-որ մաս կարելու։

Փեսայի  սափրման և թագադրման՝ գունեղ ծեսերը, որը  հինա տանելուց անմիջապես հետո  էր  տեղի  ունենում: Արարողությունից երկու օր առաջ փեսացուի տանը  հարսանիքի հացն էին թխում: Հաց թխելու հաջորդ առավոտյան  էր տեղի  ունենում. փեսացուի տնից մարդ էին ուղարկվում՝ բարեկամներին և ծանոթներին նույն օրվա երեկոյան հարսանիքին հրավիրվելու համար: Քավորը կրում էր սպիտակ, կանաչ, կարմիր գույների ժապավեններով ուսկապ: Երբ նա նաղարայի դղրդոցով մտնում էր հարսանքատուն, բոլորը ոտքի էին կանգնում:

Ճիշտ է, ներկայումս հարսանեկան ոչ բոլոր ծեսերն են պահպանվել, բայց նրանցից շատերն այսօր էլ կան են:

 

Ուսումնական ճամբար․ Հունվարի 18

Այս օրը սովորականի պես սկսեց ընդնուր պարապունով։ Հետո հաշվեեցինք, թե որքան գումար է մեզ հարկավոր։ Հետո մի քանի հոգով գնացինք մթերքների հետևից։ Հետ գալուց սկսեցինք պիցցաներ։ Ժամանկ էր հարկավոր, որպեսզին պիցցան լինի և մենք գնացինք երգելու։ Ամեն մեկը ամենաքիչը կերավ երկու կտոր։